تبليغاتX
MARS SKY
MARS SKY
Welcome To Marssky
پرواز های شاتل ها به ایستگاه فضایی بین المللی لغو شد

 

 

مقامات سازمان فضایی آمریکا، ناسا، اعلام کردند که پرتاب فضاپیمایی اندور به دلیل ادامه مشکلات فنی، باز هم به تاخیر افتاده و روز دوشنبه هم انجام نخواهد شد.در ابتدا قرار بود که این فضاپیما روز جمعه گذشته به فضا پرتاب شود. هنوز تاریخ جدیدی برای پرتاب این شاتل تعیین نشده است.

سفر اندور به ایستگاه فضایی بین المللی آخرین ماموریت آن خواهد بود. بعد از آن هم تنها یک فضاپیمای دیگر - آتلانتیس - در ماه ژوئن یا ژوییه ۲۰۱۱ و پیش از پایان کلی برنامه پرتاب فضاپیماهای آمریکا به فضا خواهد رفت.

 

 

برگرفته از : آسمان پارس
+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم اردیبهشت 1390ساعت 20:4  توسط "بهرام رمضانی" | 
مونوکسيد کربن در جو پلوتو

 

سرانجام پس از دو دهه تحقيق تيم انگليسي با تلسکوپ 15 متري جيمز کلارک مکس ول توانست وجود مونوکسيد کربن در جو پلوتو را اثبات کند . پلوتو تنها سياره کوتوله شناخته شده است که جو آن 100کيلومتر ضخامت دارد . اطلاعات جديد که از 70 ساعت رصد باارزش توسط جين گريوز از دانشگاه اس تي اندروز دريافت شده جو پلوتو را 3000کيلومتر و برابر ربع مسيرش با بزرگترين قمر خود يعني چارون ميداند . مشخصه گاز مونوکسيد کربن دماي 220-  درجه است که حدود يک درصد نيتروژن غني شده در جو مي باشد و دو برابر قويتر از بالاترين حديست که توسط تيم اسپانيايي و تلسکوپ سي متري آيرام در سال 2000عنوان شد . پلوتو در سال 1989نزديکترين فاصله اش را با خورشيد داشت پلوتو هر 248سال يک بار دور خورشيد مي گردد . شايد زمانيکه سطح يخي سياره گرم شد جو پلوتو گرمتر گشته و همزمان با نزديک شدن به خورشيد به بخار تبديل شده و علائمي از مونوکسيد کربن در آن ايجاد شده . مونوکسيد کربن به عنوان يک خنک کننده عمل ميکند .از آنجايکه ساختار کوچک جو پلوتو يک گيرنده براي توليد گرما است توازن بين دو گاز در سرنوشت جو موثر است .جو پلوتو در منظومه شمسي از همه شکننده تر است و لايه هاي بالاتر به داخل فضا دميده ميشوند ولي برحسب تخمين ساختار مونوکسيد کربن به آهستگي از جو جدا مي شود اما تيم قصد دارد تا نزديک شدن فضا پيماي افق هاي نو در سال 2015 به بررسي هايش ادامه دهد .

 

 

 

برگرفته از : avasta
+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم اردیبهشت 1390ساعت 19:58  توسط "بهرام رمضانی" | 
خطر از بیخ گوش زمین گذشت

يك شهاب‌سنگ با قدرت 15 بمب اتمي با فاصله زياد از كنار زمين گذشت.

ستاره‌شناسان هفته گذشته اين سنگ آسماني را كه شبيه به سيگار برگ بود در فضا مشاهده كرده و مسير آن را دنبال كردند.

محققان در ابتداي امر از چشمك زدن اين شهاب‌سنگ كه GP59 نام دارد شگفت‌زده بودند اما اين سنگ به دليل شكل درازش در چرخش خود از ديدرس خارج شده و تاريك شد. اين شهاب‌سنگ 50 متري كه مي‌توانست يك كشور كوچك را كاملا نابود كند خوشبختانه از فاصله سه ميليون و 356 كيلومتري زمين عبور كرد. فاصله اين شهاب سنگ كه توسط يك تلسكوپ 11 اينچي توسط نيك جيمز، ‌ستاره‌شناس آمريكايي شكار شد با زمين حدود 10 برابر فاصله ماه تا زمين بود. اين گزارش توسط ستاره‌شناسان رصدخانه نجومي مالوركا در اندلس اسپانيا دنبال شد و آنها متوجه شدند كه اين شهاب‌سنگ به سمت زمين در حركت بود. ستاره‌شناسان تاكنون حدود سه هزار شهاب‌سنگ را شناسايي و ثبت كرده‌اند.

 

 

 

منبع : isna.irبرگرفته از : parssky
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم فروردین 1390ساعت 13:25  توسط "بهرام رمضانی" | 
خورشید چطور لکه‌هایش را از دست می‌دهد؟
 

با وجود پیشرفت های چشمگیر علم نجوم، هنوز سوالات بیشماری درباره خورشید بدون پاسخ باقی مانده است. سوالاتی که اخترشناسان با ارسال سفینه های مختلف به سمت خورشید، می کوشند تا جوابی برای آن پیدا کنند.

 

 

اوایل ماه مارس / اسفند گذشته، ناسا اعلام کرد دانشمندان دلیل ناپدید شدن لکه‌های خورشیدی را کشف کرده‌اند، مساله‌ای که برای 200 سال ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده بود. دلیل این مساله به درون خورشید باز می‌گردد که مانند جریان‌های اقیانوسی زمین سرشار از تلاطم است.

به گزارش پاپ ساینس برای بخش اعظم سال 2008 و بخشی از سال 2009 / 1387 و 1388، قرص خورشید عاری از هر لکه‌ای بود. این اتفاق از سال 1913 / 1292 به این سو رخ نداده بود و قبل از آن نیز تنها یک بار در سال 1810 / 1189 مشاهده شده بود. این رخداد هم‌زمان با آخرین کمینه فعالیت‌های خورشیدی بود، دوره‌ای که در آن فعالیت خورشیدی طی یک چرخه 11 ساله به حداقل خود می‌رسد. اما در مقایسه با همیشه، این بار خورشید بسیار آرام‌تر بود. علاوه بر آن، میدان مغناطیسی خورشید ضعیف شده بود. مساله‌ای که به پرتوهای کیهانی اجازه داد تا در داخل منظومه شمسی بتازند، و همچنین باعث شد تا لایه بالایی اتمسفر زمین سرد شده و از بین برود.

به گفته دانشمندان مقصر اصلی این مساله جریان‌های پلاسمای درون خورشید است که در تولید لکه‌های خورشیدی دخالت می‌کنند. این جریان‌های نصف‌النهاری به مانند یک نوار نقاله عظیم عمل می‌کنند که با درنوردیدن سطح خورشید، در قطب‌های خورشید به اعماق آن فرو می‌روند و مجددا در نزدیکی استوا سر بر می‌آورند.

لکه‌های خورشیدی، مناطق به شدت مغناطیسی از پلاسما در سطح خورشید هستند که مانند هر چیز دیگری، یک طول عمر دارند. وقتی آنها شروع به مردن و از دست دادن خاصیت مغناطیسی خود می‌کنند، نوار نقاله آنها از سطح خورشید جارو می‌کند و پلاسما را به درون قلب خورشید می‌کشد. در قلب خورشید دینامو -نامی که دانشمندان به مکانیزم ایجاد کننده میدان مغناطیسی خورشید داده‌اند- این پلاسما را دوباره شارژ می‌کند و لکه‌ها مجددا ظاهر می‌شوند.

اما در سال 2008 / 1387، تجدید لکه‌های خورشیدی انجام نشد. دانشمندان فکر می‌کنند که دلیل این مساله به اواخر دهه 1990 / 1370 باز می‌گردد، زمانی‌که جریان‌های پلاسما بسیار سریع جابه‌جا شدند و دینامو نتوانست کار خود را انجام دهد؛ در نتیجه لکه‌های خورشیدی دوباره شارژ نشدند. حتی پس از تسریع مجدد جریان‌ها در اوایل دهه 2000 / 1380، لکه‌های خورشیدی کافی برای شارژ شدن وجود نداشت. نتیجه این اتفاق طولانی‌ترین کمینه خورشیدی در قرن اخیر بود، که باعث شد بیست و چهارمین چرخه خورشیدی تا اوایل سال 2010 / 1389 به تعویق بیافتد.

به گفته دیبیندو ناندی، دانشیار موسسه تحقیقات و آموزش علمی هند که در مطالعه اخیر نیز شرکت داشت، مدل‌های جدید به توضیح تمام این اتفاقات کمک می‌کند. وی می‌گوید: «این مدل‌ها بر اساس جریان‌های درونی خورشید کار می‌کنند. با استفاده از آنها می‌توان بدترین رفتارهای خورشیدی را از جمله کمینه‌های طولانی‌مدت، مشابه آنچه را که اخیرا شاهد بودیم، پیش‌بینی کرد.»

 

 

برگرفته از : parssky
+ نوشته شده در  سه شنبه شانزدهم فروردین 1390ساعت 19:27  توسط "بهرام رمضانی" | 
سفرهای میان‌ستاره‌ای، شاید 200 سال دیگر
آخرین محاسبات دانشمندان برای آینده سفرهای میان‌ستاره‌ای حاکی از آن است که فرستادن فضاپیمایی بی‌سرنشین به نزدیک‌ترین ستاره یعنی آلفاقنطورس، در بهترین حالت نیازمند 10 برابر انرژی مصرفی یک سال زمین است.

 

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هشتم دی 1389ساعت 13:33  توسط "بهرام رمضانی" | 
5 شهریور؛ دو ماه در آسمان؟!

در ابتدا خود شایعه :

 

روز 5 شهریور ماه کره مریخ  به بالاترین درجه درخشش در آسمان شب خواهد رسید و به اندازه ماه کامل بزرگی با چشم غیر مسلح  قابل رویت خواهد بود؟!

ماه و مریخ

این پدیده در روز 5 شهریور ماه زمانی اتفاق می افتد که  کره مریخ  به فاصله  34.6 میلیون مایلی خود به زمین می رسد.

حتما در راس ساعت 12:30 نیمه شب آسمان را تماشا کنید .

به نظر خواهد رسید که آسمان  دو ماه دارد !!! این امر 1200 سال دیگر دوباره اتفاق خواهد افتاد پس این لحظه را با دوستان خود شریک شوید  زیرا هیچکس زنده ای دوباره این اتفاق را نخواهد دید.

 

 حال تفسیر این شایعه :

 

متاسفانه سایتهای اطلاع رسانی بزرگ بسیاری از گروه های بحث و سایتهای اینترنتی دیگر نیز بر این شایعه دامن زده اند و بدون مطالعه یک مطلب را منتشر می کنند.به  اطلاع دوستان گرامی می رساند که هیچگاه چنین اتفاقی نخواهد افتاد اگر مریخ در فاصله 750 هزار کیلومتری (تقریبا" دو برابر فاصله ماه تا زمین) قرار بگیرد به اندازه ماه دیده خواهد شد. این شایعه از سال 2003 در اینترنت چرخ می زند، قطر ظاهری ماه زمین نیم درجه (30ثانیه قوس) است، در 27 آگوست سال 2003 مریخ به نزدیک ترین فاصله خود به زمین در هزار سال اخیر رسید ( چیزی در حدود 56 میلیون کیلومتر). در آن سال مریخ 60 برابر کوچکتر از ماه کامل دیده می شد. که آنقدر کوچک بود که بازهم با چشم غیر مسلح به صورت یک نقطه دیده می شد. اما امسال قطر مریخ 500 برابر کوچکتر از ماه کامل خواهد بود. (2 دهم درصد قطر ماه). پس منتظر ماه دوم نباشید.

 

منبع :تبیان
+ نوشته شده در  سه شنبه دوم شهریور 1389ساعت 10:53  توسط "بهرام رمضانی" | 
مریخ و ماه در آسمان ۵ شهریور (به قلم پوریا ناظمی)

مریخ و ماه در آسمان ۵ شهریور

 

آن قدر در این چند وقت در باره شایعه دو ماه در آسمان 5 شهریور یا شایعه مریخ نوشته شده است که فکر می کردم موضوع کاملا منتفی شده است. اما شایعه ای توانسته 7 سال دوام بیاورد مطمئنا این چند وقت را هم دوام بیاورد .در این مدت تلفن ها و نامه های زیادی داشتم که کجا برویم که این پدیده را ببینیم و حتی از یک آژانس مسافرتی تماس گرفتند که می خواهیم برای این رویداد تور گردش گری بگذاریم.

اصل شایعه را حتما همه شما خوانده اید. ایمیل سرگردانی با تصویر دو ماه یکی نقره گون و دیگری سرخ فام در آسمان این روزها به سرعت در اینترنت و بین دوستان می چرخد که چه نشسته اید که 5 شهریور ماه برای نخستین بار در طول حیات ما و آخرین بار تا مثلا 30 هزار سال دیگر مریخ در نزدیکی زمین قرار دارد و می توانید آن را به اندازه ماه شب 14 در آسمان ببینید احتمالا انتظار دارید در آن شب چنین منظره ای پیش رویتان نقش ببندد.

مسلما منظره با شکوهی از کار در می آمد . اما بیایید ببینیم در آن شب اگر بعد از غروب خورشید از خانه بیرون بروید در آسمان چه می بینید.

حدود ساعت 8:36 بعداز ظهر برای کسی در تهران ساکن است ماه طلوع میکند آن شب شب 16 رمضان است و بالتبع ماه اندکی از شب 14 گذشته است. احتمالا شما منتظر خواهید ماند تا ماه سرخ فام یا همان سیاره مریخ ظطلوع کند اما متاسفانه صبر و انتظار شما به نتیجه نخواهد رسید در آن شب مریخ طلوع نخواهد کرد.

واقعیت این است که مریخ در شامگاه 5 شهریور در زیر افق قرار دارد و طلوع آن ساعت 10:04 صبح روز بعد و بعد از طلوع خورشید است و و 9 شب هم غروب می کند بدین ترتیب تمام مدت تحت تاثیر دخشش خورشید قرار دارد و اصلا در آسمان شب دیده نمی شود که بخواهد به اندازه ماه باشد یا هر اندازه دیگری. اگرجچه اگر مریخ در شب هم قابل رویت می بود به هیچ وجه چنین اندازه ای نمی داشت

مریخ در آن شب حدود 250 میلیون کیلومتر  از زمین فاصله دارد یعنی نه تنها نزدیکترین فاصله اش با زمین نیست که آن قدر دور هست که قدر ظاهریش به عدد 1.3 برسد. یعنی به اندازه یک ستاره معمولی در آسمان (اگر در شب دیده می شد) به چشم می آمد.

اما پس این همه داستان از کجا آمده آیا توطئه ای در کار است؟ 

همه داستان با سال 2003 باز می گردد. در آن سال مریخ به نزدیکترین فاصله اش با زمین می رسید. در شب 5 شهریور آن سال مریخ در نزدیک ترین فاصله خود در یک بازه زمانی 60 هزار ساله نسبت به زمین قرار داشت و تنها 56 میلیون کیلومتر با زمین فاصله می گرفت (مقایسه کنید با 250 میلیون کیلومتر امسال) اگرچه آن سال هم اتفاق خاصی نمی افتاد اما خیلی ها به واسطه رکورد 60 میلیون سال شب های مریخ را برگزار کردند.

آن شب در ایران هم برنامه های بسیاری برگزار شد. سیاوش صفاریان پور برنامه ای با اجرای آقای عبدالرشیدی روی انتن برد که میهمانانش بابک امین تفرشی و من بودیم و گزارشی هم در آن از رصدخانه زعفرانیه پخش شد که در آن شب میزبان علاقمندان است. فرداشبش رثدخانه زغفرانیه میهمان چنان جمعیتی بود که غیر از روز نجومی که در نمایشگاه بین المللی کتاب برگزار کردیم دیگر هیچ گاه مشابهش را ندیدم . ترافیک اطراف رصدخانه به قدری بود که رادیو پیام اعلام کرد تمام خیابان های اطراف سرلشکر فلاحی بسته شده اند و چند هزار نفری به دیدار مریخ سرخ فام آمدند.

در ایمیلی که علاقمندان در پیش از این برنامه به هم می زدند تا یکدیگر را نسبت به این رویداد آگاه کنند یک خط توضیح اضافه وجود داشت که شاید ریشه همه این داستان ها در سال های بعد دشد . و آن اینکه اگر تلسکوپ مناسبی در اختیار داشته باشید و با بزرگنمایی 75 برابر به آن نگاه کنید قطر ظاهری در تصویر بزرگ شده به اندازه ماه خواهد بود . این جمله را افرادی که کلید فوروارد را فشار می دادند بدین ترتیب ساده کردند که در آن شب ماه به اندازه مریخ در آسمان دیده می شود! و این گونه بود که مصیبت آغاز شد.

بدین ترتیب مطمئن باشید نه این 5 شهریور و نه هیچ تاریخ دیگری - مگر فاجعه ای عظیم در منظومه شمسی رخ دهد و مدار مریخ تغییر کرده و به سمت ما کشیده شود - مریخ به اندازه ماه کامل در آسمان ما دیده نخواهد شد. 

اما داستان مریخ نکته دیگری هم دارد و آن اینکه در عصر پر شتاب اینترنت و جریان سیال اطلاعات ، الزاما همه اطلاعات درست نیستند. لطفا وقتی ایمیلی دریافت می کنید پیش از فورارد آ نبه دیگران چند ثانیه فکر کنید و ببینید چقدر ممکن است این داستان واقعی باشد! اگر اندکی شک کردید کمی تحقیق کنید و بعد دکمه ارسال مجدد برای همه دوستان را فشار دهید. بدین ترتیب می توانید از وقوع یک شایعه در جامعه جلوگیری کنید.

 

 

منبع : وبلاگ شخصی پوریا ناظمی
+ نوشته شده در  سه شنبه دوم شهریور 1389ساعت 10:44  توسط "بهرام رمضانی" | 
سياه چاله هايي که چرخش معکوس دارند قويترند
 

 

 

سياه چاله هايي با چرخش معکوس قويترند و فورانهاي گازي را با شدت بيشتري مي پراکنند . اين يافته با دانسته هاي پيشين ستاره شناسان تفاوت دارد جريان فورانها خارج از صفحات بهم پيوسته که دور سياه چاله هاي بسيار بزرگ مي چرخند بسيار قويست . برخي سياه چاله ها در جهت جريان فورانهاي اطرافشان مي چرخند و برخي در خلاف جهت جريان آنها که دومي سياه چاله معکوس يا وارونه نام دارد . سالها دانشمندان بر اين عقيده بودند که هر چه چرخش سياه چاله سريعتر باشد فورانها قدرت بيشتري دارند اما اين فرضيه با اشکالاتي توام بود مثلا برخي سياه چاله هايي که هم مسير با مواد اطرافشان  در حال چرخش بودند اصلا فوراني نداشتند . ديويد گاروفالو تئوريسين فيزيک نجومي و تيمش سالها روي حرکت سياه چاله ها مطالعه کردند و به اين نتيجه رسيدند که سياهچاله هاي معکوس فورانهاي شديد تر وقدرتمندتري دارند و آنها که چرخشي همسان با مواد اطرافشان دارند ضعيفترند يا اصلا فاقد فوران مي باشند . مطالعات آنان با مشاهدات از کهکشانها مطابقت داشت . کهکشانهايي که برد بلندتري داشتند به علت قدرت سياهچاله هاي معکوس بود وسياه چاله هاي عادي برد کوتاه تر ي را ساطع مي کردند . اينکه سياه چاله هاي معکوس فورانهايي قويتر دارند به اين علت است که فضاي ميان سياه چاله اي و لبه داخلي صفحه گردشگر در اينجا بيشتر است . فورانها و بادها نقشي کليدي در سرنوشت کهکشانها دارند برخي فورانها آرام و ضعيفند ولي برخي حتي مي توانند نه تنها مانع شکل گيري ستاره در کهکشان ميزبان بلکه در ساير کهکشانهاي نزديک آن گردند . رينا سابرينا يکي از اعضاي تيم مي گويد : "فورانها مقدار عظيمي از انرژي را به خارج از محدوده کهکشانها انتقال مي دهند و حجم زيادي از گاز درون کهکشاني را جايگزين مي سازند و به عنوان واسطه اي بين مرکز و فضاي گسترده درون کهکشان عمل مي کنند ."

 

 

 

منبع : jpl / برگرفته از آوااستار

 
+ نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم تیر 1389ساعت 13:51  توسط "بهرام رمضانی" | 
پیگیری دو عامل مرموز در مشتری
 


 

 

مشتري کمي مرموز شده فقدان کمربند استوايي اش وبرخوردي که اثري از آن به جا نمانده ستاره شناسان را وادا شته تا هابل را به سوي مشتري قرار دهند . در ساعت22:31    سوم ژوئن 2010منجم آماتور استراليايي آنتوني ويسلي يک برق نور دو ثانيه اي را در مشتري مشاهده کرد وآن را توسط ويدئويي که به تلسکوپش متصل بود ثبت کرد . در فيليپين هم منجم آماتور کريس گو اين پديده را تاييد کرد . ويسلي همچنين کاشف برخورد معروف 2009 بود . ستاره شناسان سراسر دنيا حدس مي زدند که چيز خاصي بايد به اين سياره غول پيکر برخورد کرده باشد که نور حاصل از اين برخورد از زمين که 770ميليون کيلومتر از آن قرار دارد قابل مشاهده بود . اثري بر روي ابرهاي مشتري ديده نشد پس برخورد خاصي نبايد اتفاق افتاده باشد چون در  صورت برخوردشهاب غول پيکر آثار تندباد دوده شکل وتيره اي بر روي ابرها مشهود مي گشت گويي تنها شهابي کوچک بوده که نتوانسته از جو مشتري عبور نمايد عضو تيم بررسي کننده موضوع هدي همل از انستيتو علوم فضايي کلرادو گفت: "در ابرهاي فوقاني وناحيه  برخورد تحت نور فرابنفش تيرگي اي ديده شد که مي توانست از اثرات انفجار باشد اما از آنجا که تغييري در حوالي محل برخورد ايجاد نشده پس شهاب سنگ بزر گي در بين نبوده ." لکه هاي تيره جو مشتري بر اثر برخورد دنباله دار Shoemaker-Levy9 به مشتري در سال 1994بوده ونظير اين ناحيه تيره در جولاي 2009زمانيکه خرده سيارکي به مشتري برخورد کرد در مشتري ايجاد شده. حدس مي زنيم آخرين مهمان ناخوانده انرژي اندکي نسبت به برخوردهاي سابق داشته واحتمالا شهابي کوچک بوده " بنابراين ويسلي وگو خوش شانس بودند که برق نور را ديدند . ازمقايسه اين دو برخورد در سالهاي 2009 و2010 اميدواريم که بينشي درباره برخوردهاي اين چنيني با منظومه شمسي بيابيم وپاسخ فيزيکي وشيميايي جو مشتري را نسبت به اين حوادث شگرف دريابيم . در اين شرايط که هابل رو به مشتري قرار دارد ستاره شناسان از اين فرصت استفاده کردند تا در مورد ناپديد شدن چند ماه قبل ابر تيره اي که بعنوان کمربند استوايي جنوبي شناخته شده تحقيق کنند . در بررسي هابل لايه مرتفعي از ابرهاي حاوي کريستالهاي يخي آمونيا ک ديده شده که در مناطق عميق تر تيره تر به نظر مي آيند . اين ابرهاي آمونياک بايد ظرف چند ماه آشکار شده باشند لايه ابر آمونياکي بايد با شماري از نقاط سياه نظير آنچه هابل در ناحيه گرمسيري جنوب رصد کرد پوشيده شده باشد . امي سيمون ميلر از مرکز پرواز فضايي مي گويد: " اين نقاط سوراخهايي هستند که بر اثر آب لايه زيرين ايجاد شده اند ما اغلب اين سوراخها را زمانيکه تغييراتي در حال وقوع است مي بينيم کمربند استوايي جنوبي قبلا در سال1970 کمرنگ شده بود قبل از اين قادر نبوديم چنين پديده اي را با جزئياتش مطالعه کنيم اين تغييرات دانسته هاي جديدي به اطلاعات ما درباره مشتري مي افزايد .

 

 

 

منبع : esa / برگرفته از آوااستار

 
+ نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم تیر 1389ساعت 13:49  توسط "بهرام رمضانی" | 
ستاره شناسان شاهد تولد يک ستاره بودند
 

ستاره شناسان جوانترين ستاره را در ابتدايي ترين لحظه تولدش رصد کردند. زوپينگ چن از دانشگاه يل مي گويد: " کشف اجرام در اين مرحله شکل گيري بسيار دشوار است زيرا دوره زندگي آنها در اين مرحله بسيار کوتاه است ونور خيلي کمي از خود ساطع مي کنند " ستاره مزبور هنوز يک ستاره واقعي نشده و در ابتدايي ترين مراحل تشکيلش قرار دارد و در حال کشيدن گاز وغبار اطرافش است تيم  ، نور کمرنگي را که از غبار اطراف آن ساطع مي شد رصد کردند . اين ستاره تازه متولد شده 800 سال نوري از ما فاصله دارد و در کهکشان راه شيري قرار گرفته است ستاره هاي کوچک و سرد در نواحي گاز و غبار متراکم که ابرهاي مولکولي نام دارند شکل مي گيرند و در سراسر کهکشان وجود دارند . ستاره شناسان فکر مي کنند L1448-IRS2E در حالت پيش ستاره اي قرار دارد وقتي نواحي متراکم ابرهاي مولکولي در ابتدا شروع به انبوه کردن يکديگر مي کنند ستاره ابتدايي شکل مي گيرد وگرانش باعث جذب مواد لازم جهت شکلگيري و تراکم بيشتر مي گردد و هسته داغ خارج از اين محيط تشکيل مي گردد . اغلب ستاره ها در مراحل ابتدايي شکل گيريشان بين 1تا10 برابر درخشش خورشيد مي درخشند وغبار عظيم اطرافشان در طول موجهاي فرو سرخ درخشان است اما L1448-IRS2E درخششي کمتر از 0/1 خورشيد ما دارد . تاکنون تيم دريافته که جرم مورد نظر جريانات شديد گاز را از مرکز خود دفع مي کند واين مساله تاييد مي کند که جرم ابتدايي شکل گرفته ومي خواهد توسعه بيابد . نوعي از جريانات خارجي در ابتداي شکلگيري ستارگان ديده شده ، اما هنوز در مراحل شکل گيري اين ستاره ديده نشده است . تيم اميدوار است با استفاده از تلسکوپ فضايي هرشل که ماه مي گذشته به فضا پرتاب شد بتواند به جستجوي اجرام اين چنيني که در مراحل نخست شکلگيريشان قرار دارند بپردازد تا بهتر دريابيم ستاره چگونه رشد مي کند وبالغ مي شود .هکتور آرک از دانشگاه يل مي  گويد: " ستارگان با جرمشان مشخص مي شوند اما ما هنوز نمي دانيم در کدام مرحله شکلگيري ستاره بيشترين جرمش را داراست اين يکي از بزرگترين سوالات ماست. "

 

 

 

منع : جهان امروز/ برگرفته از آوااستار
+ نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم تیر 1389ساعت 13:44  توسط "بهرام رمضانی" |